Herfkens en de persoonlijke aanval

Herkens, voormalig minister van Ontwikkelingssamenwerking en lid van de PvdA, werkt in New York voor de VN. Dat is goed voor een jaarsalaris van 160.000 dollar. Ze heeft ook nog huursubsidie had aangevraagd en dat levert per jaar een slordige 84.000 dollar op. Tevens heeft ze een Green Card aangevraagd. Voor alle duidelijkheid: ze heeft geen recht op huursubsidie en het aanvragen van een Green Card aanvragen is voor VN-medewerkers verboden. Verder wilde ze een appartement op loopafstand van haar werk en bovendien moest dat appartement een balkon hebben.
Er loopt inmiddels een intern onderzoek tegen de praktijken van Herfkens.
Er zijn twee kampen over deze kwestie: het ene kamp vindt dat er niets aan de hand is (dat kamp bestaat uit Herfkens) en het andere kamp (de rest van Nederland) vindt de handelswijze van Herfkens onacceptabel. Herfkens vindt al die commotie over haar inkomen ‘ontstéllend provinciaal’. Nederland is een ongelooflijk braaf land. Over haar ten onrechte geïncasseerde huursubsidie zei ze dat ze geen tijd had om zich te verdiepen in de regels.
Analyse. Herfkens probeert de discussie in de kiem te smoren met behulp van een persoonlijke aanval door te wijzen op het ontstellend provinciaalse karakter van de critici. Feit blijft dat zij tegen de regels in $ 84.000 subsidie en een Green Card heeft aangevraagd. De discussie dient dan ook weer terug geleid te worden naar de essentie: is Herkens’ gedrag laakbaar? En dus niet over de vraag of degene die haar bekritiseert, een provinciaaltje is.

© 2008 R.G.M. Ritzen