Verdonk en de irrelevante argumentatie

Verdonk wordt door Dirk Jacob Nieuwboer en Marcia Nieuwenhuis geïnterviewd over haar politieke strategie (De Pers, 25.3.08).
‘Ik luister naar het volk ja. De meerderheid beslist. Dat is democratie. We kunnen geen rekening blijven houden met een minderheid. Kijk nou naar de bevolkingssamenstelling. We zitten met 15 miljoen autochtonen en twee miljoen allochtonen en bij iedere beslissing die we nemen houden we toch vooral ongelofelijk veel rekening met die minderheid. Ook het geld is gewoon heel ongelijk verdeeld. Er gaat zo ongelofelijk veel geld naar die twee miljoen allochtonen. Dat is werkelijk niet te geloven. Ik denk dat het duidelijk moet worden dat dat niet de juiste manier is. Natuurlijk moet je de minderheid niet aan de schandpaal nagelen, maar de meerderheid beslist.’
De minderheid krijgt geen gelijk. Zo gaat dat in een democratie. Dan weet je dat de meerderheid uiteindelijk bepaalt wat er gebeurt. De minderheid moet je met respect behandelen, maar meer is het niet.’
U bent zelf erg tegen een generaal pardon voor asielzoekers. Stel dat het volk voor is.
‘Dit kabinet levert enorm veel gegevens aan over hoe desastreus een generaal pardon is. Als ik zoveel feiten heb, dan denk ik dat ik geen moeite heb om iedereen te overtuigen.’
Maar stel: toch lukt het u niet.
‘Het generaal pardon is echt een verkeerd voorbeeld. Er is zoveel uit de hand gelopen nu. Ik ben leuke lijstjes aan het maken op de achtergrond en daar kom ik wel een keer mee terug.’
U wilt zich gewoon niet uitspreken. Wat doet u als het volk ondanks al uw lijstjes een generaal pardon wil?
‘Ik ben net denk ik heel duidelijk geweest. Ik heb zoveel getallen en feiten beschikbaar, daar heb ik geen onderzoeken meer voor nodig. Daar zullen mensen in Nederland alleen maar van schrikken. Ik denk dat er in de toekomst nog veel meer mensen tegen een generaal pardon zullen zijn. Dit is echt het verkeerde voorbeeld.’
Analyse. Nieuwboer en Nieuwenhuis laten zich terecht niet afschepen met Verdonks ontwijkende manoeuvres. Verdonk zou, wil ze aan haar standpunt vasthouden dat de meerderheid van het volk beslist, bevestigend moeten antwoorden. Die stap wil ze niet maken. Ze kan iedereen toch wel overtuigen, maar na herhaling van dezelfde vraag merkt Verdonk enkel op dat het pardon een slecht voorbeeld is. Nadat ze voor de derde keer dezelfde vraag krijgt, antwoordt ze heel opmerkelijk: ze is heel duidelijk geweest. Dat is ze niet, want ze heeft géén antwoord gegeven op de vraag van de twee journalisten. Ze verschuift haar betoog(je) in een irrelevante richting, namelijk dat de situatie die de journalisten schetsen, zich nooit zal voortdoen. (Maar zes jaar eerder was zelfs Fortuyn voor zo'n pardon.)
Zie ook: Verdonk & de categoriefout en Verdonk & de persoonlijke aanval

© 2008 R.G.M. Ritzen