Sie Hok Tjwan en drogredenen

Pentekening Sie Hok Tjwan © 2008 R.G.M. Ritzen
Landen die China bekritiseren, moeten eerst eens goed bij zichzelf te rade gaan. De laatste eeuwen kreeg de wereld een heleboel misère uit Europa en later uit de VS en Japan over zich heen, meent Sie Hok Tjwan (VK, 18.4.08)
Als men de Spelen in China wil boycotten vanwege de schending van de mensenrechten, zou het consequent zijn om ieder land van deelname aan de Spelen uit te sluiten dat zelf mensenrechten schendt of geschonden heeft. Dat zou bijna alle landen treffen, inclusief Nederland.”
Nederland heeft geen recht van spreken omdat dit land zich in het verleden meer dan eens heeft schuldig gemaakt aan schendingen van de mensenrechten. Sie Hok Twjan wijst erop dat de nabestaanden van de massamoord op het dorp Rawagede in West-Java nog steeds wachten op een tegemoetkoming van Nederland. Kapitein Westerling heeft naar eigen zeggen 10.000 Indonesiërs laten vermoorden. Daarnaast is China zelf ook jarenlang slachtoffer van buitenlandse barbarij geweest. “Enige bescheidenheid zou Erik van Muiswinkel dan ook sieren.”
Waar het om gaat, is dat een deel van het Westen zich bedreigd voelt in zijn wereldalleenheerschappij door de opkomst van China. (...) De Volksrepubliek China heeft het overgrote deel van de Tibetanen van de slavernij bevrijd. De CIA heeft de ontevredenen die het oude systeem terugwilden, bewapend, getraind en gefinancierd. In Tibet is geen sprake van een volksopstand. De relschoppers hebben geen onafhankelijkheid geëist, maar slechts vernielingen aangericht en moorden gepleegd. Het Chinese leger heeft daarop niet geschoten
.” De critici zijn naïevelingen, die zich door de CIA voor het karretje laten spannen.
Over de privileges die minderheden, inclusief de Tibetanen, in China genieten, weet Sie Hok Tjwan, wordt met geen woord gerept. “Aan de opgenomen verhalen over buitensporige mishandelingen van Tibetaanse vluchtelingen door de Chinese politie hoeft men geen waarde te hechten.”
Het Westen heeft China dan ook niets te leren. In de vijfduizend jaar Chinese geschiedenis zijn alle -ismen uitvoerig besproken. Mensenrechten, democratie zijn bekend in de Chinese filosofie.
De opgeheven vinger van het Westen heeft te maken met het feit dat het Westen over zijn hoogtepunt heen is. “Onvermijdelijke decadentie, afdwalen van de realiteit. (…) Het geeft een onacceptabel gevoel, niet meer de machtigste te zijn en niet meer je eigen belangen door te kunnen drijven. We hebben met een stuiptrekking tot behoud van macht te maken. Het Westen zal eraan moeten wennen dat de wereld niet slechts bij wijze van leuze, maar ook daadwerkelijk aan alle volkeren toebehoort. Tot slot zal de mensheid beter af zijn met China aan de top dan onder de westerse grootmachten. De laatste eeuwen kreeg de wereld een heleboel misère uit Europa en later uit de VS en Japan over zich heen. Genociden, grootscheepse slavenhandel, kolonialisme, fascisme, racisme, apartheid et cetera.”
Analyse. Nederland heeft geen recht van spreken omdat dit land volgens de auteur zelf ook de mensenrechten geschonden heeft. Dit is een jij-bak. De schending van mensenrechten door Nederland en andere westerse landen zijn namelijk geen reden om de discussie over de mensenrechtensituatie in China niet aan de orde te stellen.
Vervolgens maakt Sie Hok Tjwan de motieven van de critici verdacht. Dat de mensenrechten in China nu aan de orde gesteld worden, is te wijten aan het gevoel van West-Europeanen dat ze het onderspit delven (“we hebben met een stuiptrekking tot behoud van macht te maken”). Zelfs al zijn de motieven van het Westen verdacht, dan betekent dit nog niet dat de schendingen van de mensenrechten in China daarom minder laakbaar zijn.
Naast een indirecte persoonlijke aanval, lanceert de auteur ook een directe persoonlijke aanval: de critici zijn naïevelingen.
Vervolgens dient Erik van Muiswinkel wat bescheidener te zijn, want China heeft honderd jaar lang buitenlandse barbarij over zich heen gehad. Ook dit beroep op medelijden (argumentum ad misericordiam) treft geen doel. Het historisch verleden geeft China geen extra rechten of priviléges.

(Na een paar kritische reacties op zijn artikel op de site van de Volkskrant schreef Sie Hok Tjwan: "het is goed voor de jeugd met nog weinig levens- en internationale ervaring kennis te nemen van hetgeen buiten de eigen vertrouwde wereld wordt gedacht." Tja...)

© 2008 R.G.M. Ritzen