Wilders en de valse analogie

‘Begin eerst zijn persoonlijke beveiliging op te heffen. Dan kan ie zich beter verdiepen in de si­tuatie van diegenen die hij risico laat lopen.’ zei journalist Henk Hofland onlangs over Geert Wilders. “Dat is bijzonder beang­stigend”, meent Mia Doornaert, redactrice buitenland van de De Standaard (7.3.08). “Dat is immers de zoveelste variatie op het thema dat wie bedreigd wordt wegens ‘fout’ gebruik van de vrije meningsuiting de ellende aan zichzelf te danken heeft.”
Dit is zeer beden­kelijk, want het fundament van een open, democratische maatschappij is dat je je mening kunt uiten zonder voor je leven te moeten vrezen. Doornaert: “Niet degenen die bedreigd worden zijn fout. Fout zijn louter en alleen de fanatici die de vrij­heid niet verdragen, en die moorden en dreigen met moord.” (…) “Natuurlijk is het zo dat vrijheid met verantwoordelijkheid gepaard gaat. Maar men komt opnieuw op een zeer glibberig pad als men een boodschapper de schuld geeft voor de reacties op zijn boodschap, behalve natuurlijk in het geval van rechtstreekse oproepen tot geweld.”
Doornaert: “De Nederlandse militairen in Afghanistan verkeren in ge­vaar omdat ze in een oorlogsgebied zijn en tegenover fana­tieke moslims, de Taliban, staan. Als Wilders zijn filmpje niet mag maken omdat dit nog extra gevaar kan meebren­gen voor de manschappen in Afghanistan, dan opent dat een toch wel gevaarlijke logica. Want dan is het wellicht ook onverantwoord elke onthul­ling over een misbruik in Guantanamo, tot en met iets on­beduidends als het doorspoelen van een koran, telkens en telkens weer breed uit te smeren. Of om elke misstap van een westerse soldaat in Afghanistan of elders dik in de verf te zetten. Dat vormt dan ook een extra bedreiging voor Amerikaanse en andere westerse soldaten in oorlogssitu­aties in moslimgebieden.”
Analyse. Doornaert maakt zich schuldig aan de drogreden van de valse vergelijking. De politicus Wilders als ‘auteur’ heeft een andere status dan een journalist die iets onthult over een misstand, zoals Guantanamo. Wilders is de auteur van het fenomeen (de film), die als politicus bovendien directe invloed heeft op de aard van dat fenomeen (door deze provocerende film bijvoorbeeld niet uit te zenden).
De journalist is een auteur die over een fenomeen als Guantanamo schrijft, maar die dat feit niet zelf creëert. Hij beschrijft een stand van zaken die anderen hebben gecreëerd. En de journalist kan niet besluiten Guantanamo te sluiten.
De analogie tussen het verbod van de film van Wilders en een verbod van een journalistiek over wantoestanden in Guantanamo gaat dan ook niet op.