Weesie, Van Jole & drogredenen

“Weesie is het type klassieke gladakker”, meent internetjournalist Francisco van Jole. “Hij ontwijkt discussies, neemt nooit ergens verantwoordelijkheid voor en vertelt de interviewer altijd wat deze wil horen. Als persoon ook maakt hij niet veel indruk. Ik ken Weesie in de persoonlijke omgang als weinig uitgesproken. Niet joviaal maar hooguit een beetje slijmerig.”
Van Jole krijgt bijval van Carel Kuyl (hoofdredacteur van NOVA), die in GeenStijl een vunzig hoekje voor verongelijkte mensen zag. Henk Steenhuis (HP/De Tijd) deed er nog een schepje bovenop. Hij noemde die de GeenStijlers "een stelletje psychopaten met een rotte geest".
Maakt Van Jole zich schuldig aan een persoonlijke aanval? Om dat te kunnen beoordelen, werden we deze week twee keer getrakeerd op een interview met Weesie. In interview verscheen in de respectabele Volkskrant (26.8.08) en de al even respectabele Vrij Nederland (30.8.08). Die laatste hield zich op de vlakte, maar de Volkskrant zette Weesie neer als een rustige en nuchtere man, die niet tegen hypocrisie kan. Moeilijke situaties loste Weesie altijd op door zo eerlijk mogelijk te blijven, legt voormalig BNN-voorzitter Laurens Drillich in de Volkskrant uit. Drillich werkte ooit met hem samen.
En de GeenStijl-jongens gaan, zo meldde de Volkskrant verder, op een bijzondere manier met taal om.
Analyse. Weesie gaat ook op een heel bijzondere manier om met argumenteren, namelijk met behulp van een fikse hoeveelheid drogredenen.

Weesie is nog altijd terughoudend als het om zijn privacy gaat. 'Mijn echte ik zul je nooit te zien krijgen’, zo meldde hij ooit in De Pers. Met de schending van andermans privacy heeft eerlijke Weesie geen moeite. Zo toonde de site beelden van ADO-keeper Stefan Postma die met een dildo wordt genomen door zijn vriendin en waren de gestolen naaktfoto’s van Manon Thomas op de site te zien. Ook waren de beelden van de Haagse ‘dakmoord’ te zien.
Dan had Postma maar niet zo dom moeten zijn, meent Weesie. En wat de foto’s van Manon Thomas betreft, weet hij ook al te melden dat Thomas fout zat: ‘Wij wisten niet dat die foto’s gestolen waren. Had Manon ons even gebeld, dan hadden we ze meteen van de site gehaald.’ Dat Weesie wellicht zelf ook wat onderzoek had kunnen doen naar de herkomst van die foto's, kwam kennelijk niet bij hem op.
(Van Jole: Weesie neemt nooit ergens verantwoordelijkheid voor.)

Een paar weken geleden sleepte Weesie de Volkskrant voor de Raad voor de Journalistiek. Dat is vreemd, aangezien GeenStijl deze raad eerder een 'clubje vingerplanten' noemde. Nog opmerkelijker: ze erkenden de Raad niet. Als Weesie daarmee geconfronteerd wordt, antwoordt hij: “Laten we eerlijk zijn, toen ik die klacht indiende, was het komkommertijd. Dan flikker je er een brief uit en krijg je meteen ongelooflijk veel publiciteit.” Het ging dus enkel om publiciteit, zegt de 'eerlijke' Weesie.
De aanleiding tot die klacht was de kop die de Volkskrant zette bij een bericht over politici die steeds vaker bedreigd worden. Het ging, zo meldde de Volkskrant, om de GeenStijlgeneratie. Dat mocht van Weesie dan weer niet omdat noch zijn weblog, noch zijn achterban ooit zou zijn veroordeeld voor het bedreigen van een politicus. Maar, zo vroeg Vrij Nederland hem, “voor GeenStijl vormt het ontbreken van een veroordeling ook nooit een belemmering om iets onaardigs aan iemand toe te schrijven.”
Weesie meent dat dit anders ligt. “Wij zijn geen journalistiek medium. Ons motto is: “Tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend.” Maar de Volkskrant pretendeert objectieve journalistiek te bedrijven. Dan kun je niet zomaar ergens een stempel op plakken.”
Ex-kamerlid Duyvendak werd een ‘bedreiger’, een ‘brandstichter’, een ‘bommenlegger’, een ‘linkse hooligan’, en een ‘Rara-activist’. Kortom: een ‘gevaarlijk mannetje’. Ging dat niet te ver? Weesie vond het wel meevallen. “Wat wij hebben gedaan, verschilt niet van hoe De Telegraaf en Elsevier het hebben aangepakt.”
Als anderen het doen, mogen wij het ook, is de redenering. Maar pretendeert De Telegraaf en Elsevier niet ook aan objectieve journalistiek te doen? En dan mocht je van Weesie niet zomaar ergens een stempel op plakken?
(Van Jole: Weesie ontwijkt discussies.)

Niemand van GeenStijl en de achterban is ooit veroordeeld en daarom mocht de Volkskrant niet die term niet gebruiken. Maar Duyvendak is evenmin veroordeeld wegens RaRa-acties, maar dat ligt volgens Weesie wezenlijk anders. “Hij wordt van alle kanten van RaRa-acties beticht. Iedereen schrijft dat op. Zouden wij dat dan niet mogen opschrijven?” Dat is een argumentum ad populum. Het gaat er namelijk niet om wat anderen vinden.
(Van Jole: Weesie neemt nooit ergens verantwoordelijkheid voor.)

Wijnand Duyvendak publiceerde in het activistenblad ‘Bluf!’ telefoonnummers en adressen van topambtenaren en sommige van die ambtenaren werden vervolgens bedreigd. Maar GeenStijl deed dat ook bij Prins, toenmalig voorzitter van de antirokersclub Stivoro. Ook zij ontving bedreigingen.
“Wij linkten slechts door naar een persbericht van Stivoro. In eerste instantie had ik niet eens gezien dat daar een telefoonnummer op stond. Trudy Prins zal ongetwijfeld een telefoontje hebben gehad. Maar mensen die namens GeenStijl iemand gaan opbellen met de boodschap ‘Ik weet waar je kinderen op school zitten’ kunnen wat mij betreft een virtueel nekschot krijgen. Daar wil ik helemaal niets mee te maken hebben.”
Dat je met de GeenStijl-stijl dit soort reacties uitlokt, is niet Weesies verantwoordelijkheid. ‘Hij (Duyvendak) verdient de doodstraf voor zijn RaRa werk en het martelen van mensen’; ‘alles met elkaar voldoende reden om Duyvendak c.s. dood te trappen,’ en ‘Duyvendak verdient een nekschot’ zijn enkele reacties, die GeenStijl opriep. “Wie iemand dood wenst, wordt in principe op een zwarte lijst gezet en krijgt een IP-ban waardoor hij niet meer kan reageren”, zegt Weesie. Het punt is echter dat Weesie en zijn site die reacties oproepen. Het gaat niet om de vraag of dit soort lieden geband worden, maar om de vraag of je die reacties niet uitlokt las je iemand een ‘bedreiger’, een ‘brandstichter’, een ‘bommenlegger’, een ‘linkse hooligan’, en een ‘Rara-activist’ noemt.
(Van Jole: Weesie ontwijkt discussies.)

GeenStijl weet altijd heel snel achternamen te noemen van criminelen of ontsnapte tbs’ers. Maar die informatie krijgt Weesie nooit van ‘De Telegraaf’. Die krijgt hij via "onze eigen contacten binnen Justitie". Ook krijgt hij nieuwtjes van verslaggevers van de Volkskrant en het NRC, omdat ze die zelf niet in hun krant durven te zeggen. Bovendien krijgen ze van alle politieke partijen, behalve het CDA en de ChristenUnie, nieuwtjes door geschoven.
Nadat NRC en de Volkskrant van lafheid beschuldigd worden, wil de VN-journalist namen horen. “Nee, daar ga ik niet aan beginnen.”, stelt Weesie.


Van Jole heeft gewoon gelijk.