Pels en Kleinknecht over Mees

De socioloog en voorzitter van de links-liberale denktank Waterland Dick Pels en prof. Alfred Kleinknecht beklagen zich er over dat Mees in haar column ‘Luie Mannen’ voorbij gaat aan de kern van hun artikelen (NRC, 11.9.08). Die kern is dat je mensen zelf moet laten kiezen hoe ze gelukkig willen worden, met meer geld of met meer vrije tijd. Mees’ column hebben we al eerder behandeld (zie Mees).
“Mees wil niet nadenken over een afruil tussen werk (of geld) en vrije tijd, omdat hard werken voor haar de absolute norm is”, menen Pels & Kleinknecht. “Het is voor haar de enige manier voor vrouwen om door het glazen plafond te breken, de enige manier om de concurrentieslag op wereldschaal te winnen, en blijkbaar ook de enige manier om de onderklasse te emanciperen.”
Vroeger, zo merken Pels en Kleinknecht op, bestond de heersende klasse uit luie aristocraten. Tegenwoordig worden we geregeerd door workaholics die afkomstig zijn uit alle klassen. “Dat Heleen Mees graag bij die werkverslaafde machtselite wil horen, moet zij weten. Wij komen op voor een ontspannen arbeidsbestel dat het mogelijk maakt om werk, zorg, scholing en vrije tijd voor iedereen beter te verdelen.”
Analyse. Ook Pels en Kleinknechts argumentatie ontspoort: “Mees wil niet nadenken…”; “Mees wil bij de elite horen…” De categorie ‘persoonlijke aanval’ is weer ruim vertegenwoordigd.
Bovendien vertekenen de auteurs Mees’ argumenten. Als Mees schrijft “Voor de grote groepen laagopgeleide migranten in Nederland zou het veel beter zijn om een baan te hebben in plaats van een uitkering”, maken de auteurs er vervolgens van dat Mees stelt dat hard werken de enige manier is om de onderklasse te emanciperen.

© 2008 R.G.M. Ritzen