Mees en het argumentum ad populum

In haar weblog grijpt Heleen Mees nog eens terug op het graaigedrag van voormalig Ahold-topman Van der Hoeven. Hierover schrijft ze:
“De Amsterdamse rechtbank achtte in 2006 in de rechtszaak tegen Van der Hoeven valsheid in geschrifte en oplichting meermalen bewezen. Ondanks dat harde oordeel kwam Cees van der Hoeven weg met een voorwaardelijke gevangenisstraf en een geldboete. Volgens de verantwoordelijk officier van justitie pleitte het in Van der Hoevens voordeel dat hij niet uit was geweest op persoonlijk financieel gewin.” (NRC, 3.10.08).
Mees liet zien dat ze in elk geval de knip- en plakknop van haar computer beheerst, want op 8 februari 2008 schreef ze in het NRC: “De Amsterdamse rechtbank achtte in 2006 in de rechtszaak tegen Van der Hoeven valsheid in geschrifte en oplichting meermalen bewezen. Ondanks dat harde oordeel kwam Cees van der Hoeven weg met een voorwaardelijke gevangenisstraf en een geldboete. Volgens de verantwoordelijk officier van justitie Anita van Dis-Setz pleitte het in Van der Hoevens voordeel dat hij niet uit was geweest op persoonlijk financieel gewin.”
Hoe naïef kan een officier van justitie zijn, vroeg Mees zich vervolgens af?
Het antwoord op die retorische vraag kwam van Dis-Setz zelf. In het requisitoir stond namelijk: “Het OM is van mening dat de ten laste gelegde feiten in onderlinge samenhang zodanig ernstig zijn dat zware straffen in aanmerking komen. Ter relativering daarvan moet worden opgemerkt dat niet is komen vast te staan dat verdachten hebben gehandeld om persoonlijk financieel voordeel te behalen. Dat neemt uiteraard niet weg dat verdachten – via aandelen en optiebezit – indirect hebben geprofiteerd van hoge beurskoersen die mede gebaseerd waren op ten onrechte geconsolideerde cijfers”. Het OM eist in eerste aanleg hoge onvoorwaardelijke gevangenisstraffen, schrijft Dis-Setz.
Mees had dus gewoon haar huiswerk niet gedaan, vond de boze officier. Een half jaar later overigens nog steeds niet, blijkens haar knip-en-plak-actie. Zelfs de grammaticale fout werd gerecycled. Wel liet zij de persoonlijke aanval op Diske achterwege, maar ze kwam prompt met een nieuw argument op de proppen: “is er iemand in Nederland die denkt dat Cees van der Hoeven ook met de side letters zou hebben geknoeid als hij niet zoveel aandelenopties in zijn bezit had gehad?”
Analyse. Dit argumentum ad populum (niemand vindt dat…..) maakt Mees’ punt niet echt sterker. Al vindt heel Nederland tot aan de goegemeente van Lutjebroek toe dat na ampel beraad Van der Hoeven niet alleen op de kleintjes, maar vooral op het grote geld lette, dan nog moet dat wel bewezen worden. Zelfs al vindt Heleen Mees (steeds meer het type 'verkeerd blond') dat Van der Hoeven moet hangen. De instemmende reactie van J. Hoogwerf (vrijdag 3 oktober 2008, 21:49 uur) is dan ook onheus. Nog afgezien van het feit dat Hoogwerf de officier van justitie ter plekke ombouwt tot een man (Diske is een Anita), gaat ook de boze-brieveschrijver od - schrijfster eraan voorbij dat de “meesmuilende slippendrager met zijn (haar, dus) geslijm” gewoon haar werk adequaat deed: feiten en causaal verband tussen oorzaak en gevolg moeten ook nog een keer bewezen worden en dat vergt toch net iets meer dan het recyclen van een column. “Het is klassejustitie”, briest Hoogwerf, “voor goed in het pak zittende hoge heren”. Klassenjustitie? Wat dacht Hoogwerf van een onderbouwing van de beledigingen?

© 2008 R.G.M. Ritzen