Wiegel en zijn drogredenen

Rita Verdonk (fractieleider TON, populistisch rechts) blijkt ondanks haar stellige ontkenning in een eerdere uitzending van NOVA wel degelijk lid te zijn geweest van de vroegere linkse PSP. Op de website van NOVA staat hierover het volgende:
‘In het archief van de PSP - beheerd door het Instituut voor Sociale Geschiedenis (ISG) te Amsterdam - werd echter het aanmeldingsformulier gevonden waarmee Verdonk in 1978 aangaf lid te willen worden van de partij. Ze betaalde dertig gulden contributie en vulde op het formulier in dat ze zich inzette voor de vrouwenbeweging, het welzijnswerk en ‘ex-gedetineerden problematiek’.’
‘Verdonk zegt vanavond in NOVA: “Ik heb hier vorige week in alle oprechtheid gezegd dat ik nooit lid ben geweest, maar bij het ISG heb ik formulieren gevonden die ik zelf heb geschreven en daarin staat dat ik lid ben geweest van de PSP.” Op de vraag of zij spijt heeft van haar stellige ontkenning, antwoordt Verdonk: “Ik heb me vergist. Ik heb me gewoon vergist.” ’
Vervolgens sprong de voormalig VVD-leider Hans Wiegel in de bres voor Verdonk (de Pers, 1.10.08). Hoe? Door het opinieblad Vrij Nederland af te serveren. “(Vroeger) was het een blad voor de politieke fijnproevers van links en rechts, (en dat blad) is niet meer wat het geweest is. De tijd van Rinus Ferdinandusse, Bibeb en Joop van Tijn is voorbij.”
VN blijkt volgens Wiegel sensatiebelust te zijn: “Wat is tegenwoordig daar groot nieuws? Rita Verdonk was vroeger lid van de PSP. Gerrit Zalm en Hans Hoogervorst waren ooit lid van de PvdA. Niemand zeurde erover.”
Verdonk was lid van de PSP en dat is volgens Wiegel alles wat er te melden is. “Wat een kul om – en dan ook nog op de cover – met uitroeptekens op te schrijven dat Verdonk ooit lid was van die brave linkse splinter, die nooit iemand een vlieg heeft kwaadgedaan. Het verhaal past in de huidige manier van politiek en publiciteit bedrijven. De ene hype na de andere, het gaat nergens over.”
Een deel van het weggezakte vertrouwen van de burger in de politiek hangt – wellicht - samen met de journalistiek van het kaliber VN: “Zou dat ook niet één van de verklaringen kunnen zijn voor het weggezakte vertrouwen van ons volk in de politiek?”
Analyse. Wiegels tactiek om zijn oogappel Verdonk te beschermen, bestaat uit het vertekenen van een standpunt, de onjuiste vergelijking, de persoonlijke aanval en het ontduiken van de bewijslijst.
Het vertekenen van een standpunt: het ging bij NOVA en VN niet om het feit dat Verdonk lid is geweest van de PSP, maar om het feit dat ze daar over gelogen had. (Of, zoals ze zelf zei, haar vergissing hierover.) Bovendien was de PSP was helemaal geen brave splinterpartij, maar een pacifistische partij die nadrukkelijk tegen de gevestigde orde ageerde. Bijvoorbeeld met het verkiezingsaffiche uit 1971 (zie foto-inzet). En juist daarom staat die partij haaks op Verdonks adagium ‘regels-zijn-regels’.
Een onjuiste analogie: de vergelijking met Zalm (en zijn PvdA-lidmaatschap deugt niet). Zalm heeft namelijk nooit een geheim gemaakt van zijn lidmaatschap van de PvdA.
De persoonlijke aanval: de kwaliteit van VN deugt niet. In de discussie over Verdonks lidmaatschap is dit punt volstrekt irrelevant. Verdonk verzweeg haar lidmaatschap en het weekblad deed gewoon zijn journalistieke werk. (Bovendien is naar mijn mening het huidige VN journalistiek gezien een veel beter blad dan vroeger, toen het de reputatie had van het roddelblad van links. Maar goed, ik heb alleen wetenschapsjournalistiek gestudeerd.)
Ontduiken van de bewijslast: het type VN-journalistiek zou wel eens een verklaring kunnen zijn voor het weggezakte vertrouwen in de politiek. Wiegel beweert een hele hoop en bewijst feitelijk niets. ‘Het zou wellicht kunnen zijn dat…..’ is een type uitdrukking, dat immuun is voor weerlegging. Elke tegenwerping kan Wiegel pareren met ‘ik zei niet dat het zo is, maar dat het wellicht zo zou kunnen zijn…’. Wiegel heeft dan nooit ongelijk. Maar met evenveel recht kan ik zeggen dat de wellicht liegende Verdonk wellicht een verklaring is voor het wellicht dalende vertrouwen in de politiek.

© 2008 R.G.M. Ritzen