Dahhan en de categoriefout

De Singaporese filosoof Kishore Mahbubani geeft volgens columnist Sabra Dahhan “een glasheldere analyse over hoe het Westen zichzelf in de vingers snijdt door het Oosten te negeren als nieuwe bondgenoot”. Zijn visie is volgens haar duidelijk: “het Westen heeft het Oosten als strategische partner nodig om een veilige wereld te laten ontstaan.” (VK, 4.11.08)
De Westerse arrogantie staat volgens deze filosoof effectieve langetermijnoplossingen voor geopolitieke problemen in de weg. Want samenwerking met Azië is nodig.
“Daar waar het Westen een oproep blijft doen aan Azië zich ‘aan te passen aan westerse standaarden’, zit Azië momenteel in de economische bloei van haar leven en zal zij blijven doorgroeien ondanks de resonerende roep om veranderingen vanuit het Westen. Hij beschrijft dat Azië wel degelijk westerse modellen heeft gekopieerd die hebben bijgedragen aan haar succes, maar dat Azië nog steeds wordt buitengesloten in topoverleg op wereldniveau op basis van haar gebrek aan ‘westerse normen en waarden’.”
Deze gedachtegang is volgens Dahhan ook “door te voeren op Nederland, wat in haar midden een groep mensen heeft die op basis van hun etnische achtergrond ‘moeten integreren’, om als volwaardig Nederlands burger te worden gezien.”
Dat geldt met name voor de jongeren van niet-Nederlandse afkomst. Deze groep wordt niet gezien als een poel van potenties, maar als ‘probleemgroep’. Positieve ontwikkelingen worden genegeerd of gerelativeerd. “De roep om ‘aanpassing’ houdt aan en is duidelijker aanwezig dan de werkelijke noodzaak tot deze ‘aanpassing’. Niet alleen is geheel onduidelijk wat deze ‘aanpassing’ inhoudt, maar ook lijkt deze exclamatie op den duur tot uitkomst te willen hebben dat deze ‘probleemgroep’ zal verdwijnen.”
Analyse. Dahhan hanteert een onjuiste analogie. Het grote verschil met de categorie ‘Azië’ en de ‘probleemjongeren’ in Nederland, is dat de eerste economisch gezien buitengewoon succesvol is en de tweede categorie nadrukkelijk niet. En dat economisch succes is niet zomaar een epifenomeen, maar een essentieel onderdeel van die Aziatische cultuur.
Bovendien kan men Dahhan een categoriefout verwijten. Mahbubani maakt een vergelijking op geopolitiek niveau tussen twee gelijke partners (de Aziatische en Westerse cultuur). Dahhan maakt een vergelijking op nationaal niveau tussen twee ongelijke partners (allochtonen jongeren en de autochtone Nederlanders).

© 2008 R.G.M. Ritzen