Emile, Schelfhout en het Houtlosserdilemma (23/1)

De kleine Emile, net één jaar geworden, vertoeft wellicht onrechtmatig in België. Het manneke is een Congolese weesje, werd door Els Schelfhout meegenomen uit Congo onder het mom van medische redenen. Schelfhout is senator voor het CD&V én heeft al een adoptiekind (DS, 13.1.09). Ze weet dus wat de procedure inhoudt. Namelijk dat de adoptieouders na een korte cursus van twintig uur vervolgens twee tot vier jaar moeten wachten, voordat ze een kind aangeboden krijgen. Zelf een kind uitzoeken, een vrije adoptie, is in strijd met het verdrag van Den Haag ter bescherming van de rechten van het kind en dat verdrag heeft België in 2005 ondertekend.
Analyse. Hier lijkt me sprake van een Houtlosserdilemma: elke optie die Schelfhout kiest, wordt haar aangerekend. Hoe zit dat? Schelfhout zag het weesje, dat toen zelfs nog geen naam had, en wilde dat kind het weeshuis besparen. Ze had twee opties. De eerste optie was meenemen naar België. Dat is de optie die zij koos em dat kwam haar op scherpe kritiek te staan, onder meer van het SP.A-kamerlid Else de Wachter (DS, 14.1.09): “het is onbegrijpelijk hoe mevrouw Schelfhout bewust de decreten aan haar laars lapt. (…) Regels zijn er om toegepast te worden, ook al is dit niet altijd even aangenaam.”
"Ik wil ook mijn afkeuring uiten over deze manier van handelen", zei Vera Van der Borght Open VLD). "Een politicus die vertrouwd is met de wetgeving en met de maatschappelijke gevoeligheid van de adoptieproblematiek zou toch beter moeten weten." En Mieke Volgels, voorzitster van Groen!, ging nog een stap verder: ''Indien zou blijken dat mevrouw Schelfhout van haar positie als senator misbruik heeft gemaakt om dit visum te verkrijgen, dan begrijp ik dat dit voor heel wat kandidaat-adoptieouders choquerend is." (Nieuwsblad)
Stel nu dat Schelfhout het volgende had gezegd. “Ik zag daar het weesje, dat – naamloos – naar het weeshuis zou verhuizen. Ik kon hem meenemen, omdat ik in de positie ben om hem een beter leven te gunnen. Ik weet waar ik aan begin, want ik heb al een adoptiekind. Mijn materiële situatie vormt evenmin een beletsel en emotioneel wil en kan ik dat kind opnemen in ons gezin. Maar… ik doe dit niet. Ik wil me netjes aan de wet houden, want ik vind het belangrijker dat ik die regeltjes en de bizarre procedure (2 tot 4 jaar wachten) volg, dan dat ik Emile laat opgroeien in een liefdevol gezin. Regels zijn regels, ook al deugt de procedure absoluut niet. Dat is belangrijker dan een menswaardig bestaan voor Emile.”
Met zo’n redenering zou Schelfhout eveneens zwaar worden bekritiseerd. Dus wat zij ook doet, het is nooit goed. Zie hier een variant van het Houtlosserdilemma.