Wilders en de inconsistentie (17/2)

“De Britse regering weigerde Wilders omdat hij een bedreiging zou vormen voor community harmony”, aldus Thomas Spijkerboer, hoogleraar migratierecht aan de VU (NRC, 13.2.09). Maar in Londen was niets te merken van enige commotie. Bovendien was de bedreiging voor de openbare rust volgens Spijkerboek weinig specifiek en erg algemeen van aard. De toegangsweigering van Wilders zou dan ook zeker in Straatsburg sneuvelen.
Spijkerboek is van mening dat Wilders terecht meent dat het Verenigd Koninkrijk een onaanvaardbare inperking van zijn vrijheid van meningsuiting toepast. Maar dat is niet het hele verhaal. Want “wie zich beroept op mensenrechten, zal moeten aanvaarden dat anderen dat met evenveel recht kunnen doen.” En daar zit nu juist het probleem, want Wilders claimt enerzijds een recht op vrijheid van meningsuiting, maar wilt anderzijds de Koran te verbieden.
Wilders’ betoog bevat dus een inconsistentie.
Spijkerboer argumenteert als volgt:
1. De vrijheid van meningsuiting omvat in beginsel de vrijheid zelf te beslissen waar die mening geuit wordt.
2. Het recht om naar eigen smaak een gezin te stichten omvat de vrijheid om in beginsel zelf te bepalen waar dat zal gebeuren.
3. Tegen deze vrijheden kunnen bezwaren geformuleerd worden.
4. Als daartegen bezwaren zijn, dan kunnen die bezwaren doorslaggevend zijn om de vrijheden in te perken.
5. Algemene bezwaren (zoals dat er een tsunami van een bepaald geloof dreigt, of dat de man in de straat zich ontheemd voelt met zoveel vreemd gezinsleven om zich heen) zijn echter onvoldoende om fundamentele vrijheden (zie premisse 1 en 2) in te perken, zo blijkt uit de Straatsburgse jurisprudentie.
6. Tegen Wilders’ vrijheid van meningsuiting én tegen het recht om een gezin te stichten bestaan uitsluitend algemene bezwaren geformuleerd.
7. Wilders kan enkel op straffe van een inconsistentie zowel zijn vrijheid van meningsuiting claimen en tegelijkertijd een inperking van de vrijheid van het recht om een gezin te stichten.
8. Derhalve is Wilders’ betoog inconsistent.
Spijkerboers conclusie volgt uit de premissen.
Analyse. Terecht wijst Spijkerboer op het principe van universaliseerbaarheid en de weigering van Wilders om daaraan gehoor te geven