Politici & de kredietcrisis (28/3)

Kredietcrisis (cartoon van R. Ritzen)

Bij Pauw & Witteman mochten de oppositieleiders hun zegje doen over de plannen van het kabinet om de kredietcrisis te bezweren. Ik viel halverwege in het programma, dus ik zal wellicht een en ander hebben gemist. Wat viel op?
Allereerst de boze kijkers die in het programma het zoveelste bewijs zagen dat de omroepen het geluid van Wilders (PVV) negeren. Dus boze telefoontjes richting P&W, die vervolgens in het programma tekst en uitleg moesten geven over hun ‘linkse’ keuze. Die kon eenvoudig worden gegeven: Wilders was uitgenodigd, maar wilde niet.
Halsema (GL) bekritiseerde het afschaffen van de vliegtaks. Het ging maar om een luttel bedrag van elf euro. Onjuist: dat geldt alleen voor korte afstanden; voor de langere afstand geldt een tarief van 40 euro.
Rutte (VVD) wees erop dat de kosten van de taks vier keer zo hoog waren als de opbrensten. Halsema wees erop dat dit ‘feit’ door de reisbranche naar voren werd gebracht. Dat maakt volgens Rutte niet uit: De regering sprak die cijfers niet tegen, dus daarom mocht hij van die cijfers uitgaan. Hiermee ontdook hij de bewijslast. Het feit dat de regering die cijfers niet tegenspreekt, zegt vooralsnog niets over het waarheidsgehalte van die cijfers.
Pechtold (D66) verweet Wilders en de PVV dat ze helemaal niets over de kredietcrisis hebben gezegd. Hij maakte zich schuldig aan het ontkennen van een standpunt. Wilders heeft wel degelijk een plan gepresenteerd. Hij wil o.m. iedere Nederlander 400 euro geven.

Het analyseren van politieke opvattingen is altijd riskant. Een kritiek op een argumentatie wordt namelijk, zo merk ik meer dan eens, gezien als een politieke voorkeur. Dat is een onjuist. Kritiek op een argumentatie impliceert niet dat de conclusie niet deugt. Immers, op basis van andere premissen kan men tot dezelfde conclusie komen. Maar dit terzijde.