Martens en de kwestie-Berlusconi (6/4)

Oud-premier Wilfried Martens, voorzitter van de Europese Volkspartij (EVP), zat ooit in zijn maag met Berlusconi. Onder druk van Kohl moest hij tijdens de vorige Europese verkiezingen in zee gaan met Berlusconi’s partij. Maar tijden veranderen, zo blijkt uit een interview met Martens in de Standaard (DS,. 28.3.09). Berlusconi’s kersverse partij Popolo della Liberta (PdL) wilt met de Europese verkiezingen in zicht lid worden van de EVP en Martens heeft daar geen moeite mee. Dankzij Berlusconi is Italië een stuk democratischer geworden. De PdL-ers die uit de hoek van Alleanza Nazionale kwamen, zo merkt Martens op, koketteren niet meer met Mussolini en Berlusconi zelf is nog nooit veroordeeld.
Ine Roox, een journaliste van de Standaard, stelt dat Berlusconi extreemrechts temt (DS, 29.3.09). Ongetwijfeld, maar Italië krijgt er een premier voor terug die geen boodschap lijkt te hebben aan democratische fundamenten.
Analyse. Zowel Martens als Roox zien een paar hobbels van het formaat Etna over het hoofd.
a. Neem de machtenscheiding. Maurizio Sacconi, minister van Gezondheidszorg, trok zich in de zaak-Englaro niets aan van de uitspraak van het Hof van Cassatie, de hoogste rechtbank van Italië. Toen deze besliste dat de voeding aan de comapatiënte stopgezet mocht worden, dreigde PdL-er Sacconi elk ziekenhuis met sancties als zij Englaro zouden laten sterven.
Soms zijn de banden met de rechters weer net iets te innig. Zo werd speciaal voor rechter Corrado Carnevale de pensioengerechtigde leeftijd voor rechters optrokken naar tachtig. Zijn bijnaam is ‘ammazzasentenze’, de vonissenslachter, want Carnevale staat erom bekend dat hij talloze maffioso uit de cel wist te houden door hun veroordeling te vernietigen wegens vormfouten, zoals het ontbreken van een rubberen stempel. Het gros van de 200 veroordelingen van leden van organisaties als de maffia die dankzij rechter Falcone in eerste instantie in de cel belandden, werd vernietigd.
Martens wees er fijntjes op dat Berlusconi zelf nog nooit veroordeeld is. Dat is logisch. Alfano, minister van Justitie, heeft een wet uitgevaardigd die erop neerkomt dat regeringslieden zich niet voor justitie hoeven te verantwoorden. Regeren gaat nu eenmaal voor.
Hoe handig die wet is, blijkt uit de zaak-Mills. Deze advocaat werd onlangs veroordeeld tot 4,5 jaar cel, omdat hij 600.000 dollar smeergeld had aangenomen van Berlusconi’s Fininvest in ruil voor verklaringen die Berlusconi vrijpleitten in twee fraudezaken uit de jaren negentig. Tegen de tijd dat de premier uit de regering stapt, is zijn zaak alweer verjaard.
b. Ook de vrijheid van meningsuiting ligt gevoelig. Mara Carfagna, die voor haar benoeming als minister van Emancipatiezaken enkel half naakt op de Italiaanse tv rondhuppelde, wilde de comédienne Guzzanti dagvaarden omdat de laatste iets zei over de amoureuze verhouding tussen Berlusconi en zijn bloedmooie minister. Guzzanti’s vader, PdL-kamerlid, bevestigde overigens die verhouding.
Maurizio Gasparri, leider in de Senaat voor de PdL, wilde vorig jaar een journalist van het katholieke weekblad Famiglia Cristiana persoonlijk vervolgen. De journalist/priester had geschreven dat hij bevreesd was dat het fascisme weer de kop op zou steken door de acties tegen Roma en immigranten van de regering-Berlusconi.
Berlusconi ontkende vorige maand in alle toonaarden dat hij de mobiele eenheid op protesterende studenten wilde afsturen. Het waren roddels van de linkse media. Saillant detail: de microfoon stond open en iedereen kon het gewoon horen.
c. In het Europese parlement worden de democratische fundamenten evenmin naar behoren verdedigd. Het begint er al mee dat de Italiaanse europarlementariërs, die de hoogste vergoeding van alle parlementariërs ontvangen, verhoudingsgewijs onzichtbaar zijn. Uit een onderzoek blijkt dat in de periode 1999-2004 gemiddeld 75% van Europarlementariërs stemden. De Italianen bengelden met 56,2 procent onderaan de lijst.
Illustratief voor deze onzichtbaarheid is Tajani. Toen Franco Frattini vorig jaar bekendmaakte dat hij aftrad als eurocommissaris van Justitie, zag het er naar uit dat hij door europarlementariër Antonio Tajani zou worden opgevolgd. Tajani zat toen al veertien jaar in het Europees Parlement, maar de europarlementariër In 't Veld had nog nooit van hem gehoord. Via internet (!) kwam zij erachter dat hij met haar al jaren in dezelfde commissie zat.