Toch knaagt er iets bij alle lofuitingen over de motieven van Bos en Eurlings om afscheid te nemen van de politiek, schrijft filosofe Stine Jensen in het NRC Handelsblad. “Stel je voor dat Agnes Kant dat na het dramatische verlies bij de gemeenteraadsverkiezingen had gezegd. Of dat Femke Halsema had aangekondigd voor haar tweeling te gaan zorgen. Dan hadden we onze wenkbrauwen opgetrokken om Kants merkwaardige timing (‘kan ze het niet aan?’) of hadden we betreurd dat Halsema’s vertrek een einde betekent van de kans op eindelijk een vrouwelijke premier in Nederland. Mannen oogsten daarentegen gegarandeerd een applausje voor zorg en gezin.”
Geeft Jensen ook enig bewijs voor haar stelling? Een gegarandeerd applausje? In het Vlaamse programma Terzake (op 13 maart) wist Derk-Jan Eppink, die voor de LDD in het Europarlement zit, meteen te vertellen dat Bos’ besluit een teken van karakterzwakte was. Dat gold niet alleen voor Bos en Eurlings, maar (meteen maar) voor hun hele generatie. Ze zijn volgens deze Nederbelg niet gewend om te knokken.
Maar de meeste verdachtmakingen kwamen uit de hoek van vrouwen. Cisca Dresselhuys trok de motieven van Bos zonder voorbehoud in twijfel (in Pauw & Witteman); adjunct-hoofdredactrice van de Libelle, Maureen Belderink en haar hele redactie geloofden er ook al helemaal niks van (Rondom Tien); en Heleen Mees maakte Bos uit voor watje (NRC).
Niks gegarandeerd applausje. Het is maar net bij wie Jensen wil kijken.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
1 reacties:
Er knaagt nog wel meer:
‘Stel je voor dat Agnes Kant dat na het dramatische verlies bij de gemeenteraadsverkiezingen had gezegd. Of dat Femke Halsema had aangekondigd voor haar tweeling te gaan zorgen. Dan hadden we onze wenkbrauwen opgetrokken om Kants merkwaardige timing (‘kan ze het niet aan?’) of hadden we betreurd dat Halsema’s vertrek een einde betekent van de kans op eindelijk een vrouwelijke premier in Nederland.’
‘Stel je voor dat…’, ‘of hadden we…’. Ja natuurlijk, en als m’n tante wieltjes had…
‘Als gezin en een loopbaan in de politiek elkaar uitsluiten, hadden dan niet juist mannen als Wouter en Camiel binnen hun politieke loopbaan meer emancipatoire maatregelen voor jongens, mannen en vaders kunnen verwezenlijken in plaats van nu te demonstreren dat werk en gezin elkaar inderdaad uitsluiten, vraagt Jensen zich af. De emancipatie van mannen is blijkbaar nog lang niet voltooid.’
Dit lijkt me een zeer vreemde redenering. Op welke wijze dan demonstreren de beide heren ‘dat werk en gezin elkaar inderdaad(!) uitsluiten’? Maar ook al zouden ze dat wel doen (maar dat doen ze niet), dan heeft dat feit nog niets te maken met eventuele maatregelen die zij tijdens hun politieke loopbaan konden verwezenlijken. De eindconclusie dat de emancipatie van mannen nog lang niet is voltooid lijkt mij op geen enekele wijze koppelbaar aan de beslissing van beide heren.
Een reactie plaatsen