Heleen Mees en de persoonlijke aanval nr. 432 (22.3.10)

Wouter is een dus watje. Getekend: Heleen Mees (NRC, 19.3.10)
Bos heeft in de ogen van Mees nogal wat op zijn kerfstok: bij de onderhandelingen over het regeringsbeleid mocht er al geen vrouw aanwezig zijn. En “terwijl Kant manmoedig de volle verantwoordelijkheid op zich nam voor de nederlaag die de SP bij de gemeenteraadsverkiezingen had geleden (minus 56 raadszetels), nam Wouter Bos een week later afscheid als ‘de toekomstig premier van Nederland’. Dat zijn partij bij de gemeenteraadsverkiezingen kort daarvoor maar liefst 674 raadszetels had verloren, eenderde van het aantal dat in 2006 was behaald, en bij de verkiezingen voor het Europees Parlement slechts drie zetels scoorde tegenover vijf voor de PVV, werd door de o zo loyale partijgenoten gemakshalve genegeerd.”
Gelukkig waren er de vrouwen die Bos (met zijn ‘visieloos leiderschap’) terugstuurden naar de onderhandelingen over nieuwe regering over een emancipatieparagraaf. Ook het herstel van de peilingen kwam voor rekening van een vrouw: “De omslag voor de PvdA in de peilingen pas kwam nadat PvdA-fractievoorzitter Mariëtte Hamer eigenhandig premier Balkenende dwong op zijn schreden terug te keren na de presentatie van het rapport van de commissie-Davids.”
Integer is Bos ook al niet: “Als Wouter een vent was geweest zou hij vorige week hebben gezegd dat hij er niet voor voelde om straks weer vier jaar lang vanuit de Kamerbanken te moeten opereren. Dat het, als het dit voorjaar op een krachtmeting met Jan Peter Balkenende aan zou komen, nog maar zeer de vraag was of de PvdA onder zijn leiding op 9 juni als grootste uit de bus zou komen. Dat lijkt mij het belangrijkste motief voor Wouter om het bijltje er plotsklaps bij neer te gooien. Zei Wouter niet zelf dat zijn besluit om de politiek te verlaten moeilijker was geworden nu de kans op een overwinning in juni groter was geworden?” Dus niks ‘tijd-voor-kinderen’. Geen zin in ‘bankzitten in de Tweede Kamer’ is dus het echte motief. Volgens Mees dan.