Freud over Freud en Pam 1 (16.4.10)

‘De psychoanalyse past niet bij de tijd van de hapklare genoegens.’ Kopte het artikel van psychoanalytica Iki Freud (Vk, 8 april 2010).
Ze was boos op Max Pam omdat hij zich in Buitenhof vrolijk over het feit dat de psychoanalyse niet langer wordt vergoed. “Hij dreef de spot met Freud, en pleitte ervoor alle 'onbewezen' behandelmethodes, zoals reisjes naar Lourdes, niet langer te vergoeden. Een bizarre vergelijking. Ik heb veel bewondering voor Max Pam, maar zijn mening over de psychoanalyse is populistisch, modieus en oppervlakkig.”
Eén van de verdienste van Freud is volgens zijn naamgenoot dat er “vóór Freud geen taal bestond voor de beschrijving van innerlijke roerselen”.
Analyse. Die laatste bewering is volstrekt onjuist. In 1869 publiceerde de Duitse filosoof Eduard von Hartmann (1842-1906) zijn meer dan 1000 pagina’s tellende boek Philosophie des Unbewußten. Daarin beschrijft hij alle denkers over de innerlijke roerselen.
Rond 1870 was het buiten de poorten van de universiteit al gebruikelijk om over het onbewuste te praten, stelde de Britse wetenschapsfilosoof Whyte (1896-1972) in zijn The Unconsious Before Freud uit 1962.