Elsevier over softe rechters (20.12.2010)

Terechte boosheid over te softe rechtspraak. Extreem milde veroordelingen, aanhoudende verlofregelingen voor onhandelbare tbs'ers. Tijd dat de rechters eens kiezen voor slachtoffers, in plaats van voor de daders” aldus het commentaar van Elsevier-commentator René van Rijckevorsel.
Een van de zaken waarop hij op doelt, is de moord die door een oud-politieagent werd gepleegd. Hij “krijgt in Rotterdam acht jaar wegens 'doodslag' nadat hij met 52 messteken zijn ex vermoordde. De straf is zo laag omdat hij in een opwelling zou hebben gehandeld.” (Elsevier, 24 april 2010)
Analyse. Het is dan interessant om te kijken wat de rechtbank zei. In de uitspraak (LJN: BM0452) staat dat “bij het bepalen van de duur van de op te leggen straf de rechtbank enigszins rekening heeft gehouden met het gegeven dat de verdachte en het slachtoffer een nogal heftige relatie met elkaar hadden, die met veel ‘ups en downs’ gepaard ging. Binnen hun relatie zou ook sprake zijn geweest van enig fysiek geweld van de zijde van het slachtoffer, waarbij zij niet naliet verdachte erop te wijzen dat hij zijn baan bij de politie zou kwijtraken als hij háár zou slaan. De rechtbank ziet hierin aanleiding om in beperkte mate af te wijken van de eis van de officier van justitie.” De laatste eiste tien jaar, maar de rechtbank ging niet verder dan acht jaar.
In zo’n geval als deze zijn er twee kandidaten: moord of doodslag. Er was geen sprake van moord, omdat er geen sprake was van voorbedachten rade (art. 289 Sr.). Daarom opteerde de rechtbank voor doodslag (art. 287 Sr.).
Elsevier vertaalde dit als ‘opwelling’ en dat was de verklaring van de lage straf. Die interpretatie is suggestief. ‘Voorbedachten rade’ kon niet worden bewezen, dus van moord kon geen sprake zijn. Dan is ‘doodslag’ - min of meer ‘moord zonder voorbedachten rade’ - de volgende optie en die achtte de rechtbank wel bewezen.