Rinus Otte vs. Kees Schuyt (9.12.10)

‘Een moedig boek’, vond voormalig VVD-leider Frits Bolkestein. Maar anderen waren dus niet erg enthousiast over het boek ‘De nieuwe kleren van de rechter’, het 'egodocument' van Rinus Otte, vicepresident van het gerechtshof in Arnhem.

Een van hen was jurist en socioloog Kees Schuyt. Hij “deed zijn best om Ottes boek naar de vuilnisbak te verbannen”, schreef Volkskrantjournalist Wanders later over Schuyt (Vk, 20 november 2010). Schuyt: “De auteur doet in dit boek precies wat slechte managers doen, namelijk het doel van de organisatie uit het oog verliezen. Zelf schrijft Otte dat zijn boek geen feitenrelaas is, evenmin een wetenschappelijke verhandeling en ook geen bellettrie. Wat is het dan wel? Ik word er niet wijzer van.”

“Bezien vanuit sociaal-wetenschappelijk perspectief is het inderdaad een waardeloos boek”, reageerde Otte op Schuyts kritiek. "Als uw invalshoek een wetenschappelijke is, moet u dit boek niet kopen. Het is een egodocument. Het bevat persoonlijke bespiegelingen. Hier en daar is het misschien iets te persoonlijk.”

Analyse. Heeft Schuyt een punt? Ik meen van niet. Het eerste kritiekpunt is dat Otte, net als een slechte manager, het doel van de organisatie uit het oog verliest. Maar deze analogie gaat niet op. De manager wordt betaald om een organisatie te managen, maar de auteur die een verslag van zijn ervaringen als medewerker van een organisatie geeft, heeft die functie en pretentie helemaal niet.

Dat Schuyt het boek niet kan plaatsen in een voor bekende categorie is bovendien irrelevant. Misschien vervelend voor hem, maar niet meer dan dat. Het gaat namelijk niet om de vraag of Schuyt er een etiket op kan plakken, maar om de intentie die Otto met het boek heeft. Het weerwoord van Otte is dan ook terecht: het is een egodocument.