De keuteltjes van Ramdas & Zwagerman

Joost Zwagerman (tekening R. Ritzen)

Paul Scheffer, die het multiculturele drama op de linkse agenda zette, is in de ogen van Ramdas te optimistisch geweest over de onderklasse in Nederland: “de meeste Hollanders zijn langzaam tot de middenklasse gaan behoren (volgens Scheffer, RR.). Want zie: ze hadden een eigen huis, een eigen auto en ze konden op vakantie gaan. Is dat niet erg kortzichtig? Behoor je echt tot de middenklasse als je de spullen hebt die vroeger alleen de middenklasse zich kon veroorloven? Die Hollanders die in die eigen huizen wonen en een eigen auto hebben en met vakantie kunnen, zijn voor een groot deel white trash. Het zijn tokkies, het zijn families Flodder, met achterlijke ideeën en onbeschofte omgangsvormen. Wat kun je anders zeggen van de meeste Telegraaflezers, SBS-6- en RTL-kijkers en PVV-stemmers, dan dat ze boers, onbehouwen, ruw, plat, vulgair, ordinair en ongemanierd zijn? Primitieve, rancuneuze, rechtse en extreemrechtse types zonder moraal, zonder principes, zonder idealen; kan het anders worden geformuleerd?

Dat schoot Joost Zwagerman in het verkeerde keelgat Hij reageerde op het stuk met een vinnige kritiek: “Anil Ramdas, die in de jaren negentig de gewoonte had achter iedere boom een fascist te ontwaren, bereikt in dit stuk nieuwe dieptepunten - zelfs voor zijn doen. Ramdas zet alle stemmers op Geert Wilders weg als 'achterlijk' en inferieur. Natuurlijk. Dat zich links noemende intellectuelen de gemiddelde Jan Modaal als 'achterlijk' wegzetten, gebeurt niet voor het eerst. Hoezo, opkomen voor de onderklasse? Maar zelden gebeurde het zo haatdragend als bij Ramdas. Wie maar lang genoeg door types als Ramdas voor achterlijk wordt uitgescholden, wendt zich uiteindelijk tot Wilders. Anil Ramdas is geen haar beter dan de man wiens ideeën hij wenst te bestrijden. Sterker: hij is erger. Verblind door withete haat jegens white trash meent hij dat anderen hem hierom vooruitstrevend zullen vinden. Die taxatiefout zal zelfs Wilders niet maken.”

In een tweede reactie haalde Zwagerman nog een keer uit: Ach, en dan nog een detail. Beide publicisten schrijven hun stukken in NRC Handelsblad. Ramdas is zo welgemanierd en welopgevoed om uit de school te klappen hoe Scheffer kennelijk bekend staat bij die krant - als 'lastig'. O ja? Moeten wij nu onthullen hoe diezelfde Ramdas 'bekend staat' - bij de mensen van de Balie, NRC Handelsblad en VPRO? Wat een niveau. Om te huilen.

Ramdas deed vervolgens weer een nieuw duitje in het drogredenzakje: “Nu is Zwagerman ontstemd omdat ik de blanke onderklasse als een blanke onderklasse aanwijs, en daarbij de harde term 'White Trash' gebruik. Dat mag niet, volgens Zwagerman, omdat ik de aanhangers van Geert Wilders beledig. Dat is inderdaad heel vervelend van mij. Maar zo komen we telkens weer een stapje dichter bij de ware affiniteit van sommige blanke schrijvers. Het wachten is op het moment waarop zij ronduit zeggen dat ze allochtonen verachten en Wilders toejuichen. Of nee: dat moment is er misschien al.” En verder haalde hij een roman van Zwagerman erbij. Volstrekt irrelevant. Zwagerman had dan ook gelijk in zijn weerwoord: “Maar polemiseren kan Ramdas nog steeds niet, blijkt ook nu. Ik reken hem een doorgeschoten stigmatisering aan van Nederlanders die hij smalend wegzet als 'white trash' - en wat doet meneer? Hij begint te zemelen over mijn 'boekje' uit 1994. Ja hoor, vriend. Lees eens een beginnersboekje argumentatieleer.”

Zwagerman was nog niet uitgeraasd. In een volgende reactie werd de persoon Ramdas doorgelicht: “Nu zijn het de zelfbenoemde progressieve, euh, denkers als Ramdas die van zichzelf vinden dat ze een kwartje zijn en die spugen op de dubbeltjes onder ons - de 'achterlijken', behorend tot de 'white trash'. Is het gek dat mensen die vol walging worden weggezet door de Ramdassen onder ons zich wenden tot een rancuneuze obsessionado als Wilders? Als Wilders op basis van de misdragingen van een kleine groep jonge Marokkaanse Nederlanders een hele bevolkingsgroep stigmatiseert en schoffeert, dan heet dan 'gevaarlijk' en xenofoob. Dat zal heus. Als iemand als Ramdas op basis van het getier van een kleine groep rancuneuze kleinburgers die zich roeren op internet een hele bevolkingsgroep (bijna 2 miljoen Nederlanders) stigmatiseert als 'achterlijk', dan vindt Ramdas dat van zichzelf vermoedelijk heel strijdbaar en vooruitstrevend. Wat een tragisch misverstand - en wat een pijnlijk verkeerd zelfbeeld heeft vriend Ramdas. In al zijn neerbuigendheid en weerzin lijkt hij meer op Wilders dan hij in staat is te beseffen. Was het iemand anders, dan zou ik dat sneu voor hem of haar vinden. Maar omdat Ramdas behalve tragisch ook geniepig en kleingeestig is (zie zijn bescheten ad hominem-reactie op mijn ontmaskering van zijn haatdragendheid jegens een bevolkingsgroep, vind ik het iets minder sneu dan voor een ander. Ik kan het alleen maar eens zijn met reageerder Coco, die hier stelt dat Ramdas zich van dezelfde vooroordelen en platte retoriek bedient, die hij zo veroordeelt in de populist met wie hij het toevallig niet eens is. Tja. Een antwoord hierop kunnen we van onze teerhartige vriend niet krijgen - omdat 'ie die niet heeft. Wat een misère. En wat een zelfontmaskering.”

Zwagerman kreeg de smaak te pakken, want even later verscheen hij weer op de site: “Ik heb altijd wantrouwen gekoesterd tegen de term 'links racisme'. Maar het bestaat, zij het gelukkig op kleine schaal. Ramdas levert vooralsnog de standaard voor die schaal. Je moet het maar willen.”


Kennelijk was dat nog niet scherp genoeg en dus gaf Zwagerman zichzelf nog een herkansing. Dit floepte er op de site: “Ik heb een pamflet geschreven waarin ik aankaart hoe pijnlijk en contra-effectief het voor het maatschappelijk debat het is om anderen racist of fascist te noemen. Maar zelfs ik trek mijn grenzen: dhr. Ramdas is een racist. Lees zijn woorden. En zie dat hij 'de meeste' kijkers van rtl wegzet als white trash en extreem rechts. Ramdas is een racist. En niet zomaar een. Hij is een hardcore racistisch.” Bovendien merkte Zwagerman op dat als iemand hetzelfde als Ramdas zou schrijven over Surinamers, hij meteen problemen zou krijgen met het OM.


Zwagerman reaguurde, twitterde (of tweette?) vrolijk verder en legde en passent om drie uur ‘s nachts nog even een keuteltje op de Facebookpagina van Ramdas (althans, dat beweerde de laatste). Hoewel Ramdas beweerde Zwagerman uit zijn Facebookvriendenclubje te hebben geknikkerd, lukte het Zwagerman dus toch: Pijnlijk hè Anil, nu velen je op internet ontmaskeren als de man die je bent: een racist. Dat was je altijd al, maar in de downfall van je leven kun je het niet meer verbergen. En lees mijn pamflet 'Hitler in de polder' er maar op na, door je vriend Sanders aangeprezen op Radio 5, dan zul je weten dat ik er fel op tegen ben om de racisme-kaart te spelen - dat doen al zovelen. Dus zegt het zeer veel als juist ik die kaart wel trek. En ik trek 'm voor jou, vriend: jij bent er een, een volbloed en hardcore racist. En geloof me, ik zal mijn pen scherpen...”


Ramdas legde een tegenkeuteltje: “De toon, de stijl, het zich beroepen op de boerse oprispingen van collega 'reaguurders', zoals ze bij GeenStijl heten, het zich behaaglijk voelen in het riool van de meningsuiting, namelijk het internet, dat naast enkele normale mensen vooral wordt bevolkt door een nieuw type hooligans - die Joost Zwagermans levert het onbetwistbare sociologische bewijs van mijn column. Dank, u allen, voor de medewerking. U kunt zich weer gaan storten op een andere calamiteit in De Telegraaf. Dank ook dat u de website van DeBuren doorgetwitterd hebt gekregen, u ziet, u hoeft niet alleen aangewezen te zijn op de eigen kring van scheldpagina's, waar ik mijn column op baseer: overal waar geen redactie op is, barst u los. En dank tenslotte Silphain Ephimenco, onze enige smet op een verder goede en beschaafde krant Trouw (maar de hooligans moeten toch ergens terecht kunnen).
Ik kan niet anders zeggen dan dat het experiment is geslaagd: White Trash bestaat. Ze is op commando oproepbaar.
Hartelijke groet, Anil Ramdas”


VN noemde het een ordinaire scheldpartij (25 sept.) en dat was het uiteindelijk ook.

Storms versus Kelder in DWDD (15.9.10)

Twee jaar geleden konden we exact hetzelfde als op de DWDD zien: Storms mocht toen in het programma Pauw & Witteman (2.5.08, vanaf 17:45) krokodillentranen huilen over het Grote Onrecht dat Kelder zijn Nina had aangedaan. En Jort Kelder mocht toen tegenpruttelen. Een beetje (?) een opnieuw opgewarmde hap dus. Of Storms gelijk heeft, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat alle verwijten van Storms richting Jort Kelder op hem zelf van toepassing zijn. Dat blijkt uit twee rechtszaken, waarover ik hier al eerder berichtte.
Achter de coulissen ging de strijd na de uitzending (kennelijk) door. Storms deelde een klap uit aan Kelder (Kelders versie) of Storms legde twee keer een vinger op Kelders wang (Storms' versie). Als Kelders versie klopt, is dit een klassiek voorbeeld van een argumentum ad baculum (het argument-met-de-stok).

De inconsistentie van Wilders & 9/11

Manhattan, New York (foto: Ron Ritzen)
.

Newt Gingrich liet het afweten en John Bolton was slechts videovorm aanwezig, zodat het er even op leek dat Geert Wilders de hoofdhap van de 9/11-herdenking zou worden. Dit bleek mee (of: tegen) te vallen. Met een ‘no mosque here’ sloot hij op de hoek van Park Place en West Broadway hij zijn speech af. Vanaf dat punt kon hij zowel de beoogde plek van het nu al controversiële cultureel centrum met de islamitische gebedsruimte zien én de plek waar ooit de Twin Towers (met een islamitische gebedsruimte op de 17e verdieping) stonden.

.

Nu naar Wilders zelf. Zijn gedachtengang is inconsistent. Enerzijds stelt hij dat islamieten in Nederland geen problemen krijgen als ze zich maar aan de wet houden: “als moslims zich aan de wet houden, hebben zij dezelfde rechten als u en ik.” Anderzijds stelt hij dat de islam een politieke ideologie is die geen gematigde kant heeft. De islam is gewelddadig (en daarom moet bijvoorbeeld de Koran verboden worden). De conclusie van deze redenering is dat moslims zich diep in hun hart zich niet aan de wet kunnen houden, tenzij ze hun islamitische religie afzweren. Islam is in de ogen van Wilders in de kern fascistisch en fascisme verdraagt zich niet met de democratie.

Eerdmans over moord & doodslag (10.9.10)

.
Joost Eerdmans mocht bij Pauw & Witteman vertellen dat het aantal moord- en doodslaggevallen de afgelopen jaren fors is toegenomen (12:40; zie uitzending). Die mening wordt gedeeld door Crimesite: “Het moord- en doodslag cijfer is, en dat zal niemand verbazen, voor het vierde jaar op rij gestegen, waren het er in 2007 nog 164, in 2008 waren dat er 174, dit jaar betreft het 188 moord en doodslagen!” Ook in Elsevier wordt deze trend benoemd: “Uit het jaarlijkse onderzoek van weekblad Elsevier blijkt dat in 2008 in totaal 159 moorden zijn gepleegd. Dat is een lichte stijging ten opzichte van 2007. Toen werden er 143 moorden gepleegd, het laagste cijfer sinds jaren. In 2006 werden 149 moorden gepleegd, toen ook een laagterecord. In 2005 waren het er nog 201. De dalende trend van de afgelopen jaren lijkt dus gestopt. In de jaren negentig van de vorige eeuw werden jaarlijks gemiddeld echter 250 moorden gepleegd.”
Het komt er op neer dat vanaf de jaren negentig van de vorige eeuw het aantal moord- en doodslaggevallen fors is afgenomen. In 2007 was er sprake van een laagterecord. In 2008 stijgt dat aantal weer en Elsevier concludeert dat "de dalende trend van de afgelopen jaren dus gestopt lijkt." Een historisch laagterecord (2007) wordt als uitgangspunt genomen en vervolgens wordt gewezen op een cijfer (2008) dat (ietsje) hoger ligt. De conclusie is dan dat de dalende trend dus stopt.
Eerdmans' bewering dat "er steeds meer families worden uitgemoord" is niet in overeenstemming met de beweging van de afgelopen twintig jaar. Dezelfde kritiek geldt overigens ook voor Elsevier en Crimesite.
Hier over een ander luchtballonnetje van Joost.

Sarkozix - Een heerlijke strip! Een review. (7.9.10)

Een paar heerlijke persoonlijke aanvallen op Sarkozy zijn te vinden in de humoristische strip 'Les aventures de Sarkozix' van Wilfrid Lupano, Guy Delcourt, Bruno Bazile en Jerome Maffre. Geheel in de (teken)stijl van Asterix wordt Sarkozy op de hak genomen.
Spitse humor, scherpe kritiek en een intelligent scenario zijn de ingredienten.
.
Het eerste set beeldjes bevat geen persoonlijke aanval, maar deze vind ik (nog) leuker dan de rest. Op bladzijde 32 (Panic Room) ontdekt Sarkozix een onderaardse gang. Hij ontmoet in deze gang een geest, maar dat blijkt bij nader inzien Woerthus (Eric d'Woerth) te zijn, de minister van financien. Hij dwaalt al maanden als een verloren geest rond in de catacomben op zoek naar zijn budget.In het tweede setje wordt Rachidata (Rachida Dati, minister van justitie) ten tonele gevoerd. Zij moet de magistratuur hervormen. Sarkozix denkt in eerste instantie dat de uitgemergelde mannen ontsnapte gevangenen zijn. Dati, die inmiddels ook bij Sarkozy niet meer goed ligt, bouwde in no time een buitengewoon slechte reputatie op. Rechters en advocaten protesteren regelmatig tegen haar hervormingen en ambtenaren liepen (en lopen) gillend weg vanwege haar autoritaire stijl.

De persoonlijke aanvallen op Sarkozy zijn zeer spitsvondig. Zie hier een voorbeeld.
.

Retoriek in het Vlaamse (6.9.10)

Stadhuis van Luik (foto: Ron Ritzen)
.

‘Karaktermoord’, aldus Fernand Keuleneer, de advocaat van kardinaal Godfried Danneels, en hij wees in de richting van de Vlaamse kwaliteitskrant De Standaard. Het was een interessant staaltje van retorisch geweld, maar Keuleneer kwam er niet mee weg.

Wat was er aan de hand? De Standaard had een transcriptie van een geheime geluidsopnames gepubliceerd van twee gesprekken tussen de Brugse ex-bisschop Roger Vangheluwe en zijn neef die hij jarenlang heeft misbruikt. Kardinaal Danneels was eveneens bij dat gesprek aanwezig.

Het gesprek was onthullend. Danneels wilde het seksueel misbruik door Vangheluwe min of meer in de doofpot houden. In elk geval tot Vangheluwe met pensioen zou gaan. Ook stelde hij het slachtoffer voor om vergiffenis te schenken.
“Niets aan de hand”, liet de advocaat van Danneels later weten. “Wij menen daarenboven dat de kardinaal ook vanuit moreel oogpunt correct heeft gehandeld”. Het was de Standaard die fout zat. “Bepaalde passages werden in het rood gemarkeerd en de tekst werd verder voorzien van uiterst gekleurde commentaar”, aldus de advocaat. Dat verwijt herhaalde hij op 5 september in de uitzending ‘de Zevende Dag’. “Bild Zeitung zou nog iets van u kunnen leren”, beet de advocaat Bart Sturtewagen, de hoofdredacteur van De Standaard, toe. In dezelfde uitzending stelde Keuleneer dat het tweede gesprek niet eens volledig was uitgeschreven.

Sturtewagen wees erop dat dat het eerste gesprek volledig was opgenomen. Het tweede gesprek was inderdaad niet helemaal uitgeschreven, maar bevatte volgens de hoofdredacteur ook geen wezenlijk nieuwe informatie. Bovendien was er niet handig of selectief geknipt in het gesprek (waardoor zinnen dus ook niet uit hun verband waren gerukt).

Analyse. Valt de Standaard iets te verwijten? Het antwoord moet ontkennend luiden. Dat de redactie van de Standaard bepaalde alinea rood had gemaakt, kan niet als een poging worden aangemerkt om te manipuleren. Dat journalisten nieuws ook duiden, is juist hun taak. Los daarvan was het hele (eerste) gesprek volledig na te lezen.

Het verwijt van Keuleneer dat het tweede gesprek niet was uitgeschreven, was evenmin sterk. Het begon er mee dat Keulenaar de opnames niet had beluisterd. Een oordeel over het manipulatieve karakter berustte daarom sowieso al op drijfzand.

Keuleneers poging om de Standaard - ten onrechte - in het beklaagdenbankje te krijgen, was dan ook bijna gelukt. Maar Rik Torfs, hoogleraar kerkelijk recht en BV’er, mocht na afloop van de discussie tussen Keuleneer en Sturtewagen commentaar geven. HIj wees er terecht op dat Keuleneer de zaak zonder steekhouden juridische argumenten afleidde van de werkelijke kwestie, namelijk de handelwijze van de kardinaal. Sturtewagen deed precies wat hij moest doen, namelijk de onterechte aantijgingen van Keuleneer fileren. Torfs bracht vervolgens de zaak weer scherp terug tot de kern van de zaak en wist die met een paar woorden pijnlijk bloot te leggen. Het ging om de doofpotcultuur die in de katholieke kerk nog altijd een stevige bodem heeft.

Tijdschrift voor Informal Logic: nieuw nummer (5.9.10)

Vol 30, No 3 (2010)

Special Issue: Reasoning for Change

Table of Contents

Articles

Introduction: Reasoning for ChangeABSTRACT PDF
Phyllis Rooney, Catherine E. Hundleby
Philosophy, Adversarial Argumentation, and Embattled ReasonABSTRACT PDF
Phyllis Rooney
Verbal Sparring and Apologetic Points: Politeness in Gendered Argumentation ContextsABSTRACT PDF
Sylvia Burrow
Argumentative InjusticeABSTRACT PDF
Patrick Bondy
The Authority of the Fallacies Approach to Argument EvaluationABSTRACT PDF
Catherine Hundleby

Feminist Epistemologies of Situated Knowledges: Implications for Rhetorical ArgumentationABSTRACT PDF
James C. Lang

Leuk: een vermelding in Taalpost (4.9.10)

De auteur van deze blog is erg blij met zijn vermelding. (foto: Ron Ritzen)

Op Taalpost van aflopen woensdag, 1 september, stond het onderstaande berichtje:

2. Weblog van de maand: drogredenen.nl

"Na de verdwijning van Van Basten hoorden we lange tijd niets van Cruijff", schreef de columnist Afshin Ellian onlangs in Elsevier. "Hij was weg. Dit blijkt een zege[n] geweest te zijn voor het Nederlandse voetbal. Zowel Ajax als Oranje presteert sindsdien perfect. Hoe minder Cruijff des te beter voor Ajax en Oranje." Ellian maakt hier gebruik van een zogenoemde drogreden, een ongeldig argument: uit het feit dat twee gebeurtenissen na elkaar (of gelijktijdig) gebeuren, concludeert hij dat het ene een oorzaak is van het andere. Op het weblog drogredenen.nl volgt Ron Ritzen het nieuws in een eindeloze zoektocht naar dit soort vreemde redeneringen. Om de een of andere reden komen veel voorbeelden uit het weekblad Elsevier.

(Bron: Taalpost.)

Ellian alweer over Cohen (3.9.10)

Madrid (foto: Ron Ritzen)

Prof. Ellian blijft boeien. Hij deed onlangs zelfs een poging om zijn verwijten te bewijzen. Nadat hij Cohen eerder wegzette als een natte dweil, schildert hij hem in zijn column van 14 juli af als “een radicale man”, die een ongenuanceerd multiculti- en pro-islam-beleid propageert. “Hij is bovenal een ongegeneerde regent. Bewijs? Wie heeft hij als informateur aangewezen? Jacques Wallage. De naam zegt het al genoeg.” En daarmee is de zaak rond. Althans in de ogen van Ellian.

Analyse. In feite is dit ("de naam zegt al genoeg...") het ontduiken van de bewijslast. Wat wat er ongegeneerd en regentesk is aan de aanstelling van Wallage als (mede)informateur maakt Ellian in de rest van het stuk niet duidelijk.


Wilders en de categoriefout (2.9.10)

Alambra, Spanje (foto: Ron Ritzen)

Wilders vindt de islam achterlijk. “Als het waar is, kan het me niet schelen dat mensen beledigd zijn”, aldus Wilders op de Australische televisie (Vk, 30.8.10).

Analyse. Wilders maakt hier een categoriefout. De uitspraak ‘de islam is achterlijk’ is geen empirische uitspraak, maar een normatieve uitspraak. Empirische uitspraken kunnen waar of onwaar zijn. Normatieve uitspraken zijn juist of onjuist. Wilders verbindt aan een normatieve uitspraak een kwalificatie (waar/onwaar) die daar niet aan kan worden gekoppeld.

Feitelijk beweert Wilders met zijn uitspraak dat de achterlijkheid van de islam een objectief feit is. Het is vast te stellen door enkel naar de werkelijkheid te kijken. Maar door enkel te kijken naar de islam kan men niet vastellen of deze achterlijk is. Wilders suggereert een schijnobjectiviteit.

Wk-nakomertje (1.9.10)

Prof. Ellian blijkt ineens de voetbalspecialist van Elsevier te zijn: “Na de verdwijning van van Basten hoorden we lange tijd niets van Cruijff. Hij was weg. Dit blijkt een zege geweest te zijn voor het Nederlandse voetbal. Zowel Ajax als Oranje presteert sindsdien perfect. Hoe minder Cruijff des te beter voor Ajax en Oranje.”

Analyse. Na elkaar dus door elkaar. Zo simpel is dat.