Hoe schrijf ik een recensie in 5 minuten (Bleich over Het Arnold Heertje-effect 3)

Op de persoon spelen, een favoriete bezigheid van media-intellectuelen


We gaan nu een Bleichje doen. Ik heb haar column overgenomen en enkel de namen gewijzigd. Binnen vijf minuten was ik klaar. Wie een recensie in vijf minuten wil schrijven, hoeft alleen maar de schuingedrukte woorden aan te passen. Een kind kan de was doen.

Een halve eeuw geleden beklemtoonde Charles de Gaulle de noodzaak van een eigen Franse atoommacht (de force de frappe) met het argument dat Frankrijk zich naar alle kanten moest kunnen verdedigen: une défense tous azimuts. Niet alleen tegen de Sovjets, maar zonodig ook tegen de Amerikanen of de Duitsers. De recensie van Bleich van het boek het Arnold Heertje-effect van filosoof en rechtspsycholoog Ron Ritzen roept een sterke associatie op met dat 'tous azimuts'.
Ook Anet Bleich heeft de oorlog verklaard, aan Ron Ritzen. Zij heeft zich ten doel gesteld het gebrek aan goede argumenten te ontmaskeren van Ritzen.
Dat een betrekkelijk bekende publicist als Bleich het aandurft om Ritzen op de korrel te nemen, vind ik getuigen van een aansprekend soort dwarsigheid.
Maar al is de intentie te prijzen, de uitwerking is een droeve mislukking. Haar grootste bête noire is de filosoof Ritzen. Zij is met de auteur in aanvaring geweest over de kwaliteit van media-intellectuelen.* Laat Bleich nu toevallig zo’n media-intellectueel zijn. Het lijkt** een persoonlijke afrekening.
En wat bezielt iemand om de immer genuanceerde Ritzen af te schilderen als een schrijver van een droeve mislukking? Geen slechte oneliner. Maar die mogen toch niet in de plaats van argumenten komen.
Nog een kleine toelichting:
*) Of dat waar is, doet er niet toe. Bleich kwam er ook mee weg.
**) 'Lijkt' is altijd handig. Mocht iemand dat in twijfel trekken, dan kun je altijd zeggen dat je alleen maar hebt geschreven dat het 'lijkt'.