Cosby, Johnson & de ruis van Duurvoort (10.1.2015)

Verkrachting is een van de moeilijkst bewijsbare delicten, aldus Harriët Duurvoort (Vk, 8.12.2014). “Het is onverkwikkelijk. Een man voor wie het als invloedrijk entertainer geen enkel probleem is om waar dan ook aan seks te komen, die vrouwen drogeert en misbruikt. Wat moet je dan een perverse vrouwenhater zijn.

 Bill Cosby was een rolmodel voor iedere ouder. Maar hij haalde vooral het stereotype beeld van de hyperseksuele zwarte man onderuit. Als er iemand seksloos was, dan was het wel de oerdegelijke, in kleurige truien gehulde, guitige brave huisvader.” Duurvoort wijst erop dat

zangeres Jill Scott en actrice Whoopi Goldberg het “waagden” het voor Cosby op te nemen.

Bovendien, waarom hadden die slachtoffers allemaal zo lang gewacht? “En ja, een beroemd man is altijd chantabel. Een roddelshow betaalt je ervoor als je in een ‘exclusief’ interview vertelt dat je door een ster misbruikt bent. Trok hij doortrapte ‘slachtoffers’ aan die een slaatje uit hem wilden slaan?”
Terecht vraagt Duurvoort dan ook:
 “Whatever happened to innocent until proven guilty?” Verkrachting is een van de moeilijkst bewijsbare delicten, maar je kan iemands leven verwoesten door hem te beschuldigen van verkrachting, of het nu ooit bewezen wordt of niet.
Over de vrouwen die Cosby beschuldigen, weet Duurvoort te vertellen dat het veelal meisjes waren die het in de showbiz wilden maken. Er zitten veel zwakke verklaringen bij. Beïnvloedbare, vaak jonge meisjes die na soms dubieus misbruik - 'ik denk dat Cosby mij verkracht heeft' - nog decennia contact hielden, inclusief vrijwillig seksueel contact, en geld accepteerden.

Het antwoord op de vraag
 “Whatever happened to innocent until proven guilty?” gaf Duurvoort twee weken later: “Ik heb iets recht te zetten. Mijn laatste column ging over Bill Cosby, en het feit dat ik de aantijgingen die er toen lagen deels weinig overtuigend vond. Na de verklaring van het zwarte fotomodel Beverly Johnson ben ik 'om'. Johnson vertelde dat Cosby haar een cappucino had aangeboden, en dat ze daarna gedrogeerd bleek. Een spijkerhard verhaal. In mijn vorige stuk maakte ik een vergelijking met Woody Allen; maar het geval van Cosby gaat verder dan 'beroemdheid wordt beschuldigd van verkrachting'. Want er is ook een ongemakkelijke raciale laag. Ik geef het schoorvoetend toe en ben er niet trots op. Het speelde mee, zeker bij de vagere aantijgingen, dat het voornamelijk blanke vrouwen waren die Cosby tot die tijd beschuldigden. Dus dacht ik, zeker gezien de historische context: ruis. Ik wantrouwde hen.”

In eerste instantie was het een kwestie tussen ‘blank’ en ‘zwart’ (Duurvoorts’ term, want ik mag die kwalificatie niet gebruiken): zij koos voor ‘zwart’, onder meer op grond van de onschuldpresumptie. In tweede instantie reframed zij het dilemma: het was een kwestie tussen ‘man’ en ‘vrouw’. Nu kiest zij voor ‘vrouw’. De onschuldpresumptie speelt geen rol meer. Argumenten als ‘het waren veelal meisjes waren die het in de showbiz wilden maken’, horen we nu niet meer. Integendeel, Johnson had een spijkerhard verhaal. Spijkerhard? Na een stormachtige entrée als model in 1974, lukte het niet echt in filmwereld. Na een vijftal zeer bescheiden rolletjes in de periode ’75-’80 was er 10 jaar lang windstilte. De Cosby show startte in 1984. In de jaren tachtig deed Johnson auditie bij Cosby. Kortom, haar eerdere argument (‘meisje - in dit geval een fotomodel achter in de dertig – wilde het maken in de filmwereld’) geldt met evenveel gemak voor Johnson.
Tijdens die auditie nipte Johnson aan haar cappuccino (ze wilde die eigenlijk niet) en voelde meteen dat de kamer ging draaien. Nu heb ik geen expertise op dit terrein, maar voelde ze de uitwerking meteen na het eerste nipje. Na haar tweede nipje wist ze het zeker: Cosby had drugs in haar cappucino gedaan. Overigens kon ze niet met zekerheid zeggen of Cosby haar verkracht had: ze had er geen herinnering aan. Ze kon zich wel herinneren dat Cosby haar na het nippen haar bij de dijen vastpakte; dat ze haar arm op zijn schouder had om niet om te vallen; dat ze Cosby een aantal keren had uitgescholden; dat ze hard naar buiten was gewerkt door Cosby en dat ze met een taxi naar huis was gebracht. Anders dan de verhalen van de blanke meisjes, is dit volgens Duurvoort een spijkerhard verhaal.


Of al die verhalen waar of onwaar zijn, is niet het onderwerp van deze blog, maar wel is het duidelijk dat Duurvoort niet consistent is in haar argumentatie. Als het gaat om zwart vs. blank opteert ze voor zwart; als het gaat om de tegenstelling zwarte vrouw vs. zwarte man opteert ze voor zwarte vrouw op basis van dezelfde argumentatie. En dat is inconsistent. Duurvoort zelf ziet dat anders en komt op de proppen met ruis. Maar over wiens ruis hebben we het eigenlijk?